Christophe Rijnders

Als ik vandaag door de tuin van Casa Bela Moura wandel, langs onze wijngaard, de citroenbomen en het verwarmde zwembad, besef ik soms zelf niet goed hoe bijzonder onze reis is geweest. Meer dan twintig jaar geleden kochten mijn vrouw Sofie en ik deze plek met een flinke dosis enthousiasme en minstens evenveel gezonde naïviteit. We droomden van een kleinschalige accommodatie waar mensen zich welkom zouden voelen, maar we hadden nooit kunnen vermoeden hoeveel mooie momenten – én moeilijke periodes – we hier zouden beleven.

Casa Bela Moura is voor mij veel meer dan een hotel. Ik noem het vaak mijn derde kindje, na onze dochter Mira en onze zoon Silian. Wie hier logeert, merkt al snel waarom. Ik ben graag betrokken bij alles wat hier gebeurt. ‘s Morgens sta ik mee in de keuken om de eiergerechten voor het ontbijt klaar te maken. Daarna help ik gasten op weg met een huurwagen, reserveer ik een boottocht naar de beroemde Benagil-grotten, stel ik een mooie fiets- of wandelroute samen of zoek ik het ideale restaurant voor die avond. Geen enkele dag is dezelfde, en net dat maakt dit werk zo boeiend.

Hoewel we officieel een viersterrenhotel zijn – en daarmee zelfs het kleinste viersterrenhotel van de Algarve – voelen veel gasten zich hier eerder thuis dan in een klassiek hotel. Met vijftien kamers zijn we maar net iets groter dan een bed & breakfast. Een eigen restaurant hebben we bewust niet. Op wandelafstand liggen een tiental uitstekende restaurants en ik vind het veel leuker om onze gasten kennis te laten maken met de lokale horeca dan hen elke avond op dezelfde plek te laten eten.

Onze grootste luxe zit niet in marmeren vloeren of gouden kranen, maar in de persoonlijke aandacht. We proberen onze gasten zoveel mogelijk te ontzorgen. Veel Nederlandstalige reizigers vinden het prettig om bij landgenoten te verblijven. Niet omdat de Portugezen geen vreemde talen spreken – integendeel, ze doen enorm hun best – maar toch blijft de taal voor sommigen een drempel. Dan is het fijn dat wij net dat extra duwtje kunnen geven.

Die service zit vaak in kleine dingen. We verhuren gratis fietsen zodat gasten de omgeving op hun eigen tempo kunnen ontdekken. We beschikken over een verwarmd buitenzwembad, iets wat in Portugal nog altijd vrij uitzonderlijk is. En elke namiddag tussen vier en halfzes zetten we koffie, thee en vers gebak klaar. De traditionele Portugese zoetigheden zijn behoorlijk stevig en worden hier meestal pas na het avondeten gegeten. Wij hebben enkele recepten aangepast aan de Belgische smaak, waardoor het dagelijkse vieruurtje ondertussen een vaste traditie is geworden.

Ook voor een dagje strand denken we graag mee. In de Algarve kun je bijna overal ligstoelen en parasols huren, maar vaak betaal je daarvoor een volledige dag terwijl veel mensen er maar een paar uurtjes gebruik van maken. Daarom zeggen wij gewoon: neem onze strandhanddoeken, onze parasols en alles wat je nodig hebt gerust mee.

Bij aankomst krijgt elke gast bovendien een uitgebreide gids die ik zelf heb samengesteld. Daarin staan onze favoriete restaurants, leuke uitstappen, verborgen strandjes en allerlei praktische tips. Natuurlijk geef ik ook graag persoonlijk advies. Iedereen reist anders, dus ik probeer altijd te luisteren naar wat iemand precies zoekt.

Tijdens de zomervakantie ontvangen we vooral gezinnen met kinderen. Buiten de schoolvakanties zijn het vaker koppels waarvan de kinderen al uit huis zijn of actieve jonggepensioneerden die de Algarve op een rustig tempo willen ontdekken. Toen we begonnen, kwamen bijna uitsluitend Belgen en Nederlanders naar Casa Bela Moura. Vandaag zien we steeds meer internationale gasten. Opvallend genoeg investeren we nauwelijks in reclame buiten België en Nederland en zijn we ook niet erg actief op sociale media. Ik vermoed dat veel buitenlandse bezoekers ons vinden doordat op onze Booking-pagina een foto van de Benagil-grotten staat, die wereldwijd enorm populair zijn geworden.

Wat me misschien nog het meeste voldoening geeft, zijn de gasten die blijven terugkomen. Jaren geleden bedacht ik een eenvoudige actie: wie tien keer bij ons verbleef, kreeg een elfde vakantie cadeau. Mijn vader verklaarde me toen een beetje gek en voorspelde dat ik daar ooit spijt van zou krijgen. Vandaag moet ik daar vooral om lachen. Sommige gasten hebben ondertussen zelfs hun tweede gratis verblijf achter de rug. Er zijn mensen die elk jaar in mei én oktober terugkeren. Dat zijn trouwens ook mijn favoriete maanden. Het klimaat is dan heerlijk, de natuur staat prachtig en de Algarve laat zich van haar mooiste kant zien.

Door de jaren heen zijn sommige gasten bijna familie geworden. Ik zeg weleens lachend dat ze stilaan tot de inventaris behoren. We hebben hier al huwelijksaanzoeken zien gebeuren, koppels zijn na hun verblijf getrouwd en enkele maanden later valt er soms een geboortekaartje in onze brievenbus. Dan weet je dat je als uitbater veel meer hebt mogen betekenen dan alleen iemand een kamer aanbieden.

Mijn eigen verhaal met Portugal begon trouwens al lang voordat Casa Bela Moura bestond. Mijn vader had vroeger een confectiebedrijf in Herk-de-Stad en liet een deel van de productie uitvoeren in Portugal. Onze vakanties brachten we daardoor vaak hier door. Terwijl mijn vader vergaderde, ontdekte ik het land. Als tiener mocht ik soms zelfs mee aan tafel zitten tijdens die gesprekken. Zo groeide mijn interesse voor Portugal én voor de Portugese taal.

Na mijn middelbare school besloot ik een tijd te gaan werken in de wijnkelders van Porto. Dat was een fantastische ervaring. Nadien studeerde ik Handelsingenieur, met specialisatie KMO-management, aan het toenmalige LUC in Diepenbeek. Vervolgens kreeg ik de kans om voor Intersoc in Zwitserland te werken. Daar leerde ik Sofie kennen. Zij is West-Vlaamse en werkte er als skilerares. Vrij snel vertelde ik haar over mijn droom om ooit een kleinschalige toeristische accommodatie in Portugal uit te baten. Tijdens een vakantie kwamen we opnieuw naar de Algarve en toen viel alles op zijn plaats. We zagen Casa Bela Moura en voelden allebei onmiddellijk: dit is het.

Het gebouw had op dat moment trouwens al een bijzonder verleden. De oorspronkelijke eigenaar was internationaal voetbalscheidsrechter en vertelde overal dat hij op de mooiste plek van Europa woonde. Daardoor kreeg hij voortdurend vrienden en kennissen over de vloer. Uiteindelijk besloot hij er in de jaren tachtig de eerste officieel vergunde bed & breakfast van de Algarve van te maken. Zijn zoon bouwde later het zwembad. Toen wij de accommodatie bezochten, was de eigenaar ernstig ziek geworden en wist hij dat hij de zaak niet langer zelf zou kunnen voortzetten.

We gingen ervoor, al betekende dat een enorme financiële sprong in het onbekende. We leenden een bedrag waarvan we eerlijk gezegd dachten: als er iets misloopt, krijgen we dit nooit terugbetaald. Vandaag zijn we nog twee jaar verwijderd van het volledig aflossen van die lening, maar onderweg hebben we heel wat stormen moeten trotseren.

Het faillissement van Thomas Cook was een eerste zware klap. In één seizoen verloren we zowat drie keer onze normale jaarwinst. En toen we daarvan stilaan begonnen te herstellen, kwam corona. Dat was zonder twijfel de moeilijkste periode uit ons leven. Ik vergeet nooit meer dat er in februari 2021 nog exact 71 euro op onze bankrekening stond. Dat zijn momenten waarop je je afvraagt hoe het verder moet.

Gelukkig kwam er onverwacht een klein lichtpuntje. Een Belgisch vakantiesalon werd uitgesteld naar maart. Daardoor kregen we net op het juiste moment enkele nieuwe reservaties binnen. Kort daarna begon ook het toerisme opnieuw voorzichtig op gang te komen. Vandaag draaien we opnieuw een gezonde zaak, maar financieel voelen we de gevolgen nog altijd. Begin 2020 lag ons spaargeld klaar om extra kamers bij te bouwen. Die plannen hebben we voorlopig moeten opbergen.

Naast het hotel heb ik nog een andere grote passie ontwikkeld: wijn. Op ons domein ligt een kleine wijngaard met drie verschillende witte druivenrassen. Ik volgde een opleiding om de wijnstokken correct te leren verzorgen en ondertussen lukt dat behoorlijk goed. Elk jaar in augustus organiseren we de oogst en gasten die daar zin in hebben, mogen gezellig meehelpen. De druiven brengen we vervolgens naar een lokale wijnmaker, waar we over ons eigen vat beschikken. Oorspronkelijk wilden we de wijn volledig zelf produceren, maar daarvoor zijn de investeringen in machines, tijd en mankracht gewoon te groot. Toch bottelen we jaarlijks zo’n drie- à vierhonderd flessen van onze eigen wijn.

Ook onze 65 citroenbomen trekken veel aandacht. Toeristen vinden ze prachtig, maar eerlijk gezegd zijn het er veel meer dan we zelf kunnen gebruiken. Voor onze bar hebben we amper een paar bomen nodig. Daarom ruil ik een groot deel van de citroenen met een lokale boer tegen biologische sinaasappelen. Ondertussen experimenteer ik ook met verschillende recepten voor limoncello. Vorig jaar maakten Mira en Silian zelfs verse limonade van onze citroenen om aan het zwembad uit te delen aan de gasten. Dat zijn van die kleine momenten die perfect samenvatten waar Casa Bela Moura voor staat.

Onze kinderen groeien hier letterlijk tussen de gasten op. Ik heb hen al eens gevraagd of ze later de zaak zouden willen overnemen. Hun antwoord kwam zonder aarzelen: allebei willen ze baas worden. Dat klinkt natuurlijk fantastisch, al vermoed ik dat twee directeurs onder hetzelfde dak misschien af en toe voor stevige discussies zouden zorgen. Daar lachen we thuis vaak mee.

Wie hier verblijft, vraagt me natuurlijk ook geregeld naar mijn favoriete plekjes in de Algarve. Voor een gezellige avond rijd ik graag naar Pedras Amarelas, aan het strand van Galé. Op het dakterras geniet je van heerlijke cocktails terwijl de zon langzaam in zee zakt. In het weekend zorgt een dj er voor extra sfeer.

Wie de streek écht wil proeven, raad ik altijd een authentieke viscataplana aan. Dat is een lichte stoofschotel met mooie stukken vis, groenten, witte wijn, verse koriander, vongole en scampi. Voor mij is dat een van de lekkerste gerechten uit de Portugese keuken.

Voor een daguitstap stuur ik gasten graag richting Monchique. Op het hoogste punt van de Algarve heb je bij helder weer een indrukwekkend uitzicht over zowel de zuidkust als de Atlantische westkust. Wielerliefhebbers herkennen er bovendien het standbeeld van Remco Evenepoel, die hier meerdere keren schitterde tijdens de Ronde van de Algarve.

En wie op zoek is naar dat ene perfecte vakantiebeeld, hoeft eigenlijk niet ver te wandelen. Op amper negenhonderd meter van Casa Bela Moura begint het wandelpad van de Zeven Hangende Valleien. Eigenlijk maakt het niet uit waar je daar stopt: achter elke bocht wacht opnieuw een uitzicht dat je spontaan naar je fototoestel doet grijpen.

Na al die jaren besef ik meer dan ooit dat mensen niet alleen naar de Algarve komen voor zon en zee. Ze zoeken rust, authenticiteit en een plek waar ze zich welkom voelen. Dat is precies wat wij hier elke dag proberen te bieden. Niet als een anoniem hotel, maar als een thuis waar je als gast aankomt… en vaak als vriend weer vertrekt.

Contactformulier: